Flamenco kleding maken voor een klant

Flamenco kleding maken voor een klant

Net als ik lekker bezig ben flamenco kleding te maken voor een klant, gaat mijn naaimachine kapot…
Eerst ben ik al een tijd bezig omdat de stof trekt en de machine steken overslaat. Ik probeer van alles. Zit het garen goed in het spoeltje? Klopt de draadspanning? Gaat het garen aan de bovenkant goed overal doorheen? En als alles dan klopt, dan wordt het nog erger. Tegen beter weten in probeer ik alles nog een keer. Het mag niet baten. De machine heeft er geen zin in en sterker nog, hij maakt steeds vreemdere sprongen en lussen.
Er is weinig irritanter dan een machine die niet doet wat jij wilt terwijl je dacht even lekker op te gaan schieten nu net op dit moment. Aarrrgghh!
Gelukkig heb ik een hele aardige naaimachinemonteur. Heet dat zo? Leuk woord voor galgje. Maar anyway, de goede man is gauw gebeld. Afgelopen voorjaar heeft hij mijn machine een grote beurt gegeven.
“Wat voor naald heb je erin zitten?”
Ha, zo bijdehand was ik zelf ook al geweest! In het boekje stond namelijk dat voor dunnere stof naald nummer 70 beter was. Maar helaas, ook dat loste het probleem niet op. “Je moet een stretch naald nemen”, sprak de techneut.
Een stretchnaald? Voor stof die niet rekt? Ik word geloof ik oud. “En eventueel als je die niet bij de hand hebt, de naald een halve millimeter laten zakken. Maar niet teveel want dan stoot ie weer tegen het spoelhuis aan”. De man gaat nog een tijdje door en slingert de ene technische term na de andere naar mijn hoofd. Het wordt me een beetje te veel vakjargon. Na een half uur bellen denk ik met de nodige tips wel vooruit te kunnen. En dan ontspoort mijn machine helemaal. Hij maakt heel veel herrie maar doet helemaal niets meer! Het lijkt me verstandiger de stekker eruit te trekken. Ik bel hem nogmaals en vraag of ik hem morgen langs kan brengen. Dat kan.
Nou is deze man heeeel lang geleden, toen ik nog een boetiekje had, mijn buurman geweest. Toen was hij nog een stuk jonger en een behoorlijke charmeur. Inmiddels is hij allang met pensioen maar kan het niet laten toch nog door te werken. De winkel is weg maar hij heeft het nog harstikke druk met naaimachines repareren. Er schijnen niet meer veel mensen te zijn die dit nog kunnen. Tegenwoordig zeggen ze al snel dat je maar beter een nieuwe kan kopen. Zo niet mijn ex buurman. Hij is oud geworden. Zijn haar is helemaal wit en hij is ook niet meer aan het sjansen. Hij loopt op pantoffels. “Es effe kijken” zegt hij, terwijl hij mijn machine inspecteert. De inmiddels aangeschafte stretchnaald verricht wonderen. Hij loopt binnen no time als een zonnetje. Hij maakt nog een flauw grapje als hij de stof dubbel legt dat je naaien nooit enkel doet, maar altijd dubbel. Hij is drie kwartier bezig en geeft me ondertussen heel veel technische informatie die ik gretig opsla. Hier en daar schrijf ik wat op, want ik ken mezelf. Als ik alles snap en heel veel geleerd heb, vraag ik wat hij van me krijgt.
“Ben je gek? Voor een lieve glimlach doe ik alles”.

Toch nog een beetje een charmeur. Maar wel een lieve…

 

Foto: hokipaan.nl